Mężczyzna wraca do domu z pracy, zmęczony i rozdrażniony, automatycznie otwiera lodówkę i zjada kanapkę, mimo że zaledwie dwie godziny temu zjadł duży lunch.
Nie zdaje sobie sprawy, że jego ciało nie potrzebuje jedzenia, ale dopaminy – hormonu radości i satysfakcji, który najłatwiej uzyskać ze znanego i smacznego jedzenia, według korespondenta .
Psychologowie wyjaśniają, że jedzenie emocjonalne to jedzenie nie z fizjologicznej potrzeby, ale w odpowiedzi na emocje: smutek, niepokój, nudę lub zmęczenie. Jest to wyraźny i powszechny mechanizm, który zakłóca przestrzeganie diety i prowadzi do poczucia winy, zamykając błędne koło przejadania się.
Zdjęcie:
W różnych badaniach aż od 12 do 40 procent ludzi wykazuje umiarkowany lub wysoki poziom emocjonalnego jedzenia, a wśród studentów odsetek osób skłonnych do objadania się w stresie osiąga znaczące liczby.
Rosyjskie badania potwierdzają korelację między emocjami, depresją i skłonnością do uzależnienia od jedzenia u młodych dorosłych.
Jedzenie, zwłaszcza wysokokaloryczne i słodkie, aktywuje ośrodki nagrody w mózgu, uwalniając dopaminę. Tworzy to motywację behawioralną, która może zdominować fizjologiczne uczucie głodu – osoba je nie dlatego, że chce jeść, ale dlatego, że chce przyjemności lub komfortu.
Dietetycy stosują terapię poznawczo-behawioralną, aby pomóc zidentyfikować i zmienić automatyczne myśli i nawykowe zachowania związane z jedzeniem.
CBT jest uznawana za jedną z głównych metod leczenia kompulsywnego objadania się, ponieważ uczy rozróżniać głód fizyczny od głodu emocjonalnego, nie poprzez jedzenie uczuć, ale poprzez przeżywanie ich w inny sposób.
Czytaj także
- Dlaczego musisz sprzątać i chodzić, jeśli chodzisz na siłownię: lekarz o aktywności niezwiązanej z wysiłkiem fizycznym
- Dlaczego nie chudniemy na prawidłowej diecie: dietetyk o ukrytych kaloriach i karłowatych porcjach
