Wszystkie szczepy grypy dzielą się na cztery typy: A, B, C i D.
Typy A i B stanowią największe zagrożenie dla ludzi.
Wirus grypy typu A jest głównym winowajcą największych epidemii w historii ludzkości.
Jego głównymi cechami są duża zmienność i zdolność do infekowania różnych nosicieli. Jest w stanie zarażać nie tylko ludzi, ale także wiele zwierząt (ptaki, świnie, konie). To właśnie ta „wszystkożerność” prowadzi do powstawania takich odmian jak ptasia czy świńska grypa.
Powierzchnia wirusa zawiera dwa białka markerowe, hemaglutyninę (H, 18 gatunków) i neuraminidazę (N, 11 gatunków). Ich różne kombinacje (np. H1N1 lub H3N2) tworzą nowe szczepy. Ze względu na radykalne zmiany (przesunięcie antygenowe) pojawiają się wirusy zupełnie nowe dla ludzkiego układu odpornościowego. To właśnie prowadzi do pandemii – ogólnoświatowych epidemii.
W ten sposób wirus A (H1N1) wywołał pandemię „grypy hiszpanki” w 1918 roku i epidemię „świńskiej grypy” w 2009 roku. Obecnie wirus A (H1N1) krąży jako wirus sezonowy.
A (H3N2) – pojawił się podczas pandemii w 1968 roku („grypa Hongkong”). Często ma cięższy przebieg niż inne szczepy i częściej prowadzi do powikłań, zwłaszcza u osób starszych z grupy ryzyka.
Obecnie w Rosji obserwuje się wzrost przypadków zakażenia szczepem grypy typu A. Zmutowany wariant wirusa charakteryzuje się ciężkim przebiegiem. Jego ostra faza trwa około pięciu dni, dlatego infekcja nazywana jest „pięciodniową”.
Główne objawy:
- Utrzymująca się gorączka (38-40°C).
- silny ból mięśni i stawów, który nie jest dobrze kontrolowany przez środki przeciwbólowe.
- często towarzyszą zaburzenia trawienia (nudności, biegunka), kaszel i przekrwienie błony śluzowej nosa.
Po zakażeniu dorośli mogą poczuć się bardzo źle w ciągu kilku godzin, a dzieci w ciągu 15-30 minut. Osłabienie, bóle ciała i zaczerwienienie oczu szybko się nasilają.
